گیتار الکتریک نوعی گیتار است که صدای آن به*وسیله تقویت*کننده*ای الکتریکی تشدید و یا تغییر می*یابد. استفاده این ساز در موسیقی از دهه ۱۹۳۰ آغاز شد.

گیتار الکتریک در سبک*های مختلفی از جمله راک، متال، پاپ، جاز و هیپ هاپ استفاده می*شود، اما در سبک راک و متال به عنوان ساز اصلی مورد استفاده قرار می*گیرد.
محتویات


پیشینه

ایده پیدایش گیتارهای الکتریکی از آنجا آغاز شد که در همنوازی*ها صدای گیتار آکوستیک در بین صدای سازهای دیگر مانند بیس و درامز گم بود و به وضوح شنیده نمی*شد. در نتیجه در صدد آن برآمدند تا صدای گیتار را تقویت کنند، و بهترین راه برای این کار استفاده از علم الکترونیک بود.

در حدود دهه ۳۰ میلادی گیتارهای الکتریکی وارد موسیقی شدند. این اتفاق پدید آورندهٔ انقلابی در صدا و تکنولوژی بود که تا امروز نیز ادامه دارد. با پیدایش راک اند رول در دهه ۵۰ میلادی، گیتارهای الکتریکی به سرعت در موسیقی جا باز کردند و به یکی از فراگیرترین سازهای تاریخ مبدل شدند. معمولاً در گروه*های راک دو نوازنده گیتار الکتریک وجود دارد که یک نفر ملودی*ها را می*نوازد (گیتار لید) و دیگری ریتم*ها را (گیتار ریتم).
طرز کار

ارتعاشات وارده بر سیم*های گیتار توسط قطعه*ای به نام پیکاپ به سیگنال*های الکتریکی تبدیل می*شود. در واقع پیکاپ همانند یک میکروفن عمل می*کند، با این تفاوت که چون یک سیستم مغناطیسی است فقط ارتعاشات سیم فلزی گیتار را دریافت کرده و آن*ها را به صورت سیگنال صوتی در می*آورد و از طریق پیکاپ سلکتور می*توان پیکاپ مورد نظر را انتخاب کرد. سپس سیگنال*ها از طریق یک سیم به آمپلی*فایر (تقویت*کننده) فرستاده می*شوند و در آخر صدای تقویت*شده توسط یک یا چند بلندگو پخش می*شود. در ابتدا گیتارهای الکتریکی تنها یک پیک*آپ داشتند، اما امروزه با دو تا پنج پیک*آپ نیز ساخته می*شوند.
انواع
چپ: بدنه-توپر.
راست: بدنه-توخالی.
از نظر بدنه

این ساز را از نظر بدنه می*توان به دو دسته کلی تقسیم کرد: بدنه توپر و بدنه توخالی. گیتارهای بدنه توخالی مورد استفاده نوازندگان جاز قرار می*گیرد، در صورتی که بدنه توپر عموماً در موسیقی راک و متال کاربرد دارد.
از نظر تعداد سیم*ها

معمولاً گیتارهای الکتریکی شش سیم دارند. بعضی نیز دارای ۱۲ سیم می*باشند که هرجفت با یک نت کوک می*شود، منتهی با اکتاوهای متفاوت، این گیتارها اکثراً در موسیقی فولک کاربرد دارند. گیتارهای ۷ و ۸ سیمی نیز وجود داردند که البته غیرمعمول هستند.
اجزا
اجزا گیتار برقی

۱. سردسته (Head Stock): قسمت بالایی گیتار که سیم*ها در آنجا تنظیم می*شوند.
۲. خرک بالا
۳. پیچ*های کوک یا گوشی*ها (Tuning Switch): پیچ*هایی که بر روی دسته گیتار قرار گرفته*اند و با آن می*توان گیتار را کوک کرد.
۴. پرده*نما یا دستان (Fret): قطعه*های فلزی که بر روی دسته گیتار قرار دارد و پرده*های موسیقی را از هم جدا می*کند.
۵. تنظیم کننده دسته (truss rod): برای تنظیم و تثبیت دسته
۶. علامت*های روی دسته
۷. دسته (Neck): قسمت بلند و باریک گیتار است که جای انگشت*گذاری نوازنده برای انتخاب نت*ها است. این بخش بین بدنه و سر دسته گیتار قرار دارد.
۸. اتصال دسته به بدنه
۹. بدنه: قسمت اصلی گیتار است که به دسته متصل شده و برخلاف گیتار آکوستیک معمولاً توخالی نیست و بخش*هایی مانند پیک*آپ و خرک بر روی آن قرار دارد.
۱۰. زخمه*گاه (Pick up): یک سیم*پیچ مغناطیسی است که بر روی بدنه گیتار و زیر سیم*ها قرار دارد و وقتی سیم*ها بر اثر پیک زدن مرتعش می*شوند تحت تأثیر میدان مغناطیسی پیک*آپ قرار می*گیرند و این تحریک به آمپلی*فایر فرستاده می*شود و سپس آنجا تقویت می*شود.
۱۱. کنترل صدا و تن: پیچ*هایی که بر روی بدنه گیتار قرار گرفته*اند و می*توانند صدا و تن گیتار را تغییر دهند.
۱۲. کلید زخمه*گاه (Pick up Switch): یک تعویض کننده که بر روی بدنه گیتار قرار گرفته و برای تعویض پیک*آپ و تغییر دادن تُن و صدا بکار می*رود.
۱۳. محافظ پیک (Pickguard): صفحه*ای است که از زخمی شدن بدنه به*وسیله پیک جلوگیری می*کند.
۱۴. خرک (Bridge): ناحیه*ای است بر روی گیتار که سیم*های گیتار بر روی آن قرار می*گیرند.
۱۵. لرزانه (Tremolo): میله*ای که روی بعضی گیتارها قرار دارد و به خرک متصل شده. با حرکت دادن آن به بالا و پایین خرک حرکت می*کند و باعث زیر و بم شدن صدا می*شود. به آن اصطلاحا دسته ویبراتو (Vibrato) نیز گفته می*شود (در این تصویر نیست.)

مهمان گرامی شما نمیتوانید عکس ها و تصاویر را مشاهده کنید. برای ثبت نام و دیدن تصاویر اینجا کلیک نمائید .